سی و چهارمین جلسه‌ی کمیته‌ی میراث جهانی، امسال (2010) در برزیل از تاریخ 25 جولای تا 3 آگوست برگزار می‌شود. قابل ذکر است که کلا 32 پرونده از طرف کشورهای شرکت‌کننده برای ثبت ارسال شده است. در این میان، 6 میراث طبیعی، 24 میراث فرهنگی و 2 میراث مختلط (میراث فرهنگی و طبیعی) دیده می‌شود.
کشورهای بلغارستان، چین، فرانسه، پرتغال و اسپانیا تواما، روسیه، سوئیس و ایتالیا تواما، تاجیکستان و Kiribati پرونده‌ میراث طبیعی ارسال کرده‌اند و استرالیا، اتریش، بلاروس و لهستان تواما، بلژیک، برزیل، چین، اتیوپی، فرانسه، آلمان، هند 2 اثر، ایران 2 اثر، اسرائیل، کنیا، جزایر مارشال، مکزیک 2 اثر، هلند، نروژ، کره، رومانی، عربستان صعودی، پرتغال و اسپانیا تواما، تاجیکستان، اوکراین، انگلستان، تانزانیا، آمریکا و ویتنام، پرونده میراث فرهنگی ارسال کرده‌اند. سری‌لانکا و آمریکا هم پرونده‌های میراث مختلط برای یونسکو فرستاده‌اند.
همان طور که متوجه شدید ایران همچون کشورهای هند و مکزیک و آمریکا و اسپانیا و فرانسه دو اثر ارسال کرده است که عبارتند از: 1- خانقاه شیخ صفی‌الدین اردبیلی و مجموعه‌ی زیارتگاه مقدس در شهر اردبیل و 2-مجموعه بازار تاریخی تبریز
قابل ذکر است که هر ساله تنها یک اثر پذیرفته می‌شود.
اکنون نگارنده به عنوان یک ایرانی و یک روزنامه‌نگار دو سوال دارم:
1- آیا بهتر نبود که مسئولان ثبت میراث جهانی در ایران، همچون برخی از کشورها یک میراث طبیعی و یک میراث فرهنگی ارسال می‌کردند تا در زمینه‌ی آماده‌سازی پرونده‌ی میراث طبیعی هم مهارت کسب کنند؟ به نظر می‌آید دیگر وقتش است که حداقل یک میراث طبیعی از ایران در یونسکو ثبت شود قبل از این‌که همه‌ی محیط‌زیست تخزیب شود.
2- نگارنده تاکنون خودم را طرفدار دو‌آتشه محیط‌زیست نشان نداده‌ام، اما از غفلت طرفداران محیط زیست در این زمینه تعجب می‌کنم. به جرات اذعان می‌کنم که تاکنون نشنیده‌ام که یک طرفدار محیط زیست نسبت به آماده‌سازی پرونده‌ای برای میراث طبیعی ایران دغدغه نشان دهد. چرا؟ آیا دلیلش این است که از اهمیت این موضوع اطلاع ندارند؟

ايرن