30/6/88

دو هفته قبل اینجانب دیداری از قطب شمال داشتم. شاهد بقایای کوه یخی بودم که چند سال پيش توده عظیم و با شکوهی از یخ بود. متلاشی شده بود. حال به آرامی آب می شد – از هم پاشيده بود.  9 ساعت با کشتی سفر کردم تا به شمالی ترین مکان جهان برای دستيابی به کناره یخی قطب برسم.  تنها پس از چند سال، همان کشتی ممکن است بتواند بی هیچ مانعی به قطب شمال برسد. تا سال 2030 قطب شمال عاری از یخ خواهد شد.

   دانشمندان یافته های جدی خویش را به اطلاعم رساندند. قطب همانند وجود قناری در معدن ذغال سنگ برای ما است که نشان دهنده اثرات آب و هوایی بر ما است (در سال های دور قناری در معدن ذغال سنگ نگه داشته می شد ؛ زيرا مرگ قناری برای معدن کاران نشان دهنده خطر کمبود اکسیژن در هوا بود). به من در باره روند سریع تغییرات هشدار داده شد. بدتر اینکه تغییرات در قطب شمال گرم شدن کره زمین را سرعت بخشیده است. گرم شدن لایه یخ زده زمین باعث انتشار گاز متان می شود، گازی گلخانه ای که 20 برابر از دی اکسید کربن قوی تر است. یخ های در حال ذوب در "گرین لند" موجب افزایش سطح آب دریاها شده  است.

در عین حال انتشار گاز های گلخانه ای در سطح جهان در حال افزایش است.

بنابراین بیشتر از هر زمان دیگر متقاعد شدم که باید هم اکنون اقدام کنیم.  

   برای رسیدن به این هدف، در 22 سپتامبر (31 شهریور) اینجانب اجلاس ویژه سران در باره تغییرات آب و هوایی را در مقر سازمان ملل با حضور 100 رهبر جهان برگزار خواهم کرد که بزرگترین گردهمایی سران دولت ها و کشور های جهان است. چالش جمعی آنان، تبدیل بحران اقلیمی به فرصتی برای رشد سبز  پاک تر، ایمن تر و پایدار برای همه مردم جهان است.   

   کلید حل اين مشکل در کپنهاگ است، جایی که دولت ها در ماه دسامبر گردهم می آیند تا درباره توافق جهانی آب و هوایی مذاکره نمایند. اینجانب پیام ساده ای برای رهبران دارم: جهان نیازمند شما است تا فعالانه معاهده بلند پروازانه، موثر و  منصفانه کپنهاگ را بپذیرید. اگر رهبران در اقدام شکست بخورند  نسل های آتی باید عواقب آن را تحمل کنند.

   تغییرات آب و هوایی مسئله برجسته ژئوپولیتیک عصر ما است. معادله جهانی برای توسعه، صلح و منزلت را از نو طرح می کند. تهدیدی برای  دستاورد های بازار ها، اقتصاد ها و توسعه است.  می تواند موجب نابودی غذا و منابع آب شود، موجب تحریک درگیری ها و مهاجرت شود، موجب بی ثباتی جوامع و حتی سرنگونی دولت ها گردد.

   آیا این مبالغه است؟ بر اساس یافته های بر جسته ترین دانشمندان جهان،  خیر. هیات بین دولتی تغییرات آب و هوایی می گوید اگر می خواهیم از عواقب مخرب نیروی طبیعی قوی که از کنترل ما خارج شده پرهیز نماییم، انتشار گاز های گلخانه ای تا 10 سال آینده باید کاهش یابد.

10 سال  حیات سیاسی بسیاری از رهبرانی را شامل می شود که در این اجلاس شرکت می کنند. بحران آب و هوایی در مقابل ديدگان آنان رخ می دهد.

   راه چاره ای وجود دارد: رشد پایدار بر اساس فن آوری ها و سیاست های سبز که در راستای متصاعد شدن کمتر گاز های دارای پایه کربن شدید قرار دارد. بسیاری از بسته های محرک که در آستانه بحران اقتصادی جهان طراحی شدند، دارای محتوای قوی سبز هستند که ایجاد شغل نموده و در عین حال کشور ها را در موقعیتی قرار می دهد که برتری اقتصاد انرژی پاک در قرن بیست و یکم داشته باشند.

   تغيير در هوا است. نکته اصلی در معاهده ای جهانی درباره آب و هوا نهفته است که انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش دهد و افزايش درجه حرارت جهانی را تا سطحی ايمن به گونه ای علمی محدود کند. معاهده ای که افزايش انرژی پاک را تسريع کند. فوری تر از هرچيز، موافقتنامه ای بايد کسانی  را مورد حمايت قرار دهد و کمک کند که بيش از همه از تاثيرات اجتناب ناپذير اقليمی آسيب پذيرند.

   آنچه مورد نياز است اراده سياسی در بالاترين سطوح، شامل روسای جمهور، رهبران، و نخست وزيران است که در اتاق مذاکره به پيشرفت سريع منجر  شود . اين امر به اعتماد بيشتر ميان ملت ها، ابتکار افزون تر، بلند همتی و همکاری نياز دارد.

   اينجانب از رهبران انتظار دارم آستين هايشان را بالا بزنند و با يکديگر صحبت کنند. از ايشان انتظار دارم به تشديد تلاش ها برای حل موضوعات سياسی کليدی بپردازند که تا کنون آهنگ حرکت مذاکرات جهانی را به شکلی يخ بسته در آورده اند. اين اصطلاح به گونه ای تمثيلی تا همين اواخر بر  کندی روند کار اشاره ضمنی دارد. اما يخچال هايی که من چند هفته گذشته در قطب شمال شاهد بودم سريع تر از تلاش بشر برای حفظ آنها در حال آب شدن هستند.

   ما بايد منافع طولانی مدت کره  زمین را پيش تر از مصلحت سياسی کوتاه مدت قرار دهيم. رهبران ملی لازم است رهبرانی جهانی با نگاهی آينده نگر باشند. تهديدهای امروزی ورای مرزها هستند. به همين ترتيب شيوه تفکرمان بايد همان گونه باشد.

   در کپنهاگ لازم نيست تمامی جزئيات حل و فصل شوند. ولی معاهده ای موفق در باب اقليم جهانی  بايد تمامی کشورها را درگير سازد، سازگار با توانايی هايشان، به سوی هدفی مشترک و طولانی مدت اقدام نمايند. معيارهای من برای موفقيت به اين شرح است :